ماندن در انتخابات یا چرا به فضای دو قطبی نه می گوییم؟

اول- بعضی حرفها را باید گفت، صریح هم باید گفت مخصوصا برای آنهایی که فکر می کنند غیر از خودشان دیگری وجود ندارد.نمونه بارزش رفتارهای اخیر جمهوری اسلامی است که کمتر صدایی را به رسمیت می شناسد و نمونه دیگرش رفتارهای منتقدان حکومت است برای اینکه دیگران را دعوت به تحریم کنند به انتخابات بار اخلاقی و ارزشی می دهند و با احساسی کردن فضا به صورت غیر مستقیم دیگران را منکوب میکنند.دیده اید صدا و سیما بیست و چهارساعت از وظیفه شرعی و عرفی و ملی حرف میزند تا مردم را دعوت به مشارکت کند این دسته هم ذیل همان گفتمان هستند برای عدم شرکت در انتخابات از جانباختگان حوادث پس از انتخابات تا هر موردی که بتواند به عدم شرکت در انتخابات باری اخلاقی و ارزشی بدهد مایه می گذارند. (دیده اید مخالفان چقدر شبیه حاکمان شده اند؟)

دوم- کمترین شکی نیست که هیچکس به اندازه جمهوری اسلامی بر پیکر خویش ضربه نمی زند، گروه های فشار آنقدر قدرت گرفته اند که دیگر کاری از دست علی خامنه ای هم برنمی آید. مداحان ترور را ترویج و سرداران سفارت را فاتح می شوند. حذف اکبر بهرمانی یعنی حذف سیاست پیشه ای که در هر حالتی می توانست نیروهای سیاسی را آشتی دهد؛ یعنی حذف میانه روی. بیشتر به معجزه شباهت دارد که کشتی جمهوری اسلامی به سلامت راه طی کند.اما مگر همیشه در دل نا امیدی ها کوره راهی نیست؟

سوم- جمهوری اسلامی در طول سه دهه گذشته این پتانسیل را داشته که هر دوستی را به دشمن تبدیل کند.اما همانطور که از دل موجودات عجیبی به نام چپ های اول انقلاب، تکنوکراتی چون اکبر بهرمانی تولد یافت این نور هم می تواند در دل زنده بماند که شاید تکنوکراتی چون باقر قالیباف یا دیگری صحنه را گونه ای دیگر رقم زند. هرچند او هم چندان نباید خوشبین باشد که به بی بصیرت بعدی تبدیل نشود.

چهارم- اینکه قدرت را تنها در دست نهادهای سیاسی بدانیم سرنوشت تلخی است که اصلاح طلبان در طول سه دهه به آن دامن زده اند و با ساختن چهره اهریمنی از مخالفان، مردم را تحریک به شرکت در انتخاباتی کرده اند که فقط به رقیب نه گفته باشند و اگر هم مطالبه ای را پیگیری میکرده اند در کوران فضای دوقطبی فراموش می شده است.چه موقع خواهیم فهمید که قدرت تنها در نهادهای سیاسی نیست تا دیگر نه نیاز باشد برای بالا بردن مشارکت رقیب را به اهریمن تبدیل کنیم و روزی دیگر برای تحریم به انتخابات باری اخلاقی و ارزشی بدهیم؟ چه موقع اینها را خواهیم فهمید؟

پنجم- بلاگ نویس هایی که مطالبه محور هستند و مدعی هستند میتوانند این مطالباتشان را از نامزدها پیگیری کنند باید حلقه اقلیت ها را تشکیل دهند. نباید منکوب فضایی بشوند که چند وبلاگ نویس برای تحریم به آن دامن زده اند. سیاستمداران می آیند و می روند، اما مطالبات اگر به سهم خواهی از قدرت تقلیل نیابد می تواند بزرگترین دستاوردها را داشته باشد.