مفاهیم خود به تنهایی دارای معنا نیستند ما آدمها هم به تنهایی نمی توانیم به مفاهیم معنا دهیم بلکه معنای اختصاص داده شده به مفاهیم تنها توسط ما نشر پیدا می کنند.آنجا که بیشتر حرف زده می شود بیشتر می شود فهمید مفهوم ها، کدام معنا را به خود گرفته اند، اصلا دنیای متن دنیای فهم است.
دو سال از عمر جنبش گذشته است بیشترین جایی که در مورد جنبش سبز بحث شده است در فضای مجازی بوده. حالا باید رفت سراغ متون و بحث های حلقه های این گروه ها، بعد نگاه کرد چقدر واژه دینی استفاده می کنند، چه اندازه دربحث سیاسی دست به دامن دین می شوند. سپس به رویکردشان باید نگاه کرد که از رهبر خود چه تصویری را ساخته اند.
بحث را با مثال ادامه می دهم یکروزی گفتند پشت موسوی بایستیم برای نه گفتن به نظام، به این کاری نداشته باشید چه می گوید چه می پوشد و اصلا فیلم های تبلیغاتی اش چگونه است اما چند وقت بعد برخلاف اهداف اولیه کلام موسوی برای بخش بزرگی شد حجت، چه کنون که نیست خیلی ها به کلامش چون کلام پیامبری در نقد حاکمان زمان تمسک می جویند. در واقع رفتار بخشی از مخالفان شد شبیه موافقان حاکمیت در برخورد با رهبر خویش.
بعد نشانه های دینی به میان آمد اول گفته شد با روزهای مقدس و نشانه ها کاری نداشته باشید، هدف گرا باشید چه کار داریم با امام شیعیان و قاتلش، ما می خواهیم بهانه ای بیابیم برای جنبش اعتراضی.این گذشت اما بعد از دو سال و نیم پیوند امر دینی با جنبش اجتماعی برای بخشی از معترضان به شکل عادت در آمد و همانگونه که حکومت به مثابه امر سیاسی از دین تقدس می گرفت مخالفان نیز چنین راهی پیش گرفتند.
دیگر چه نشانه هایی می توان یافت؟ نشانه هایی که بگوید مخالفان درحال بازتولید گفتمان حاکمیت هستند؟ نشانه هایی که به ما بگوید اگر حکومت تغییر کند فقط تغییر در فرم است نه محتوا؟
من اینجا هم هستم برای آمدن به اینجا کافی است فقط یک اکانت جی میل داشته باشید و بعدش در پلاس عضو شوید.از بحث هراسی به دل راه ندهید،البته من اینجا فعال تر و غیر رسمی تر هستم و حرف های خودمانی تری برای گفتن دارم.
دستهبندیشده در: جهان چهارم برچسبها: | نشانه ها، امر دینی
