اگر به پیروزی جنبش شک دارید این مقاله را چند بار بخوانید!

اول-روزهای انتشار:جنبش های یک سده اخیر را که ورق می زنیم درمی یابیم که هیچ حاکمیتی ناخواسته تا بدین اندازه فرصت در اختیار مخالفان خود قرار نداده.روزهایی که حاکمیت به نفع خويش، مردم را فرا می خواند اینک در ید جنبش قرار گرفته است و چون حاکمیت نمی تواند این روزها را از تقویم رسمی حذف نماید ابزاری موثر برای انتشار جنبش گردیده است در تقویم رسمی ایران این روزها به وفور دیده می شوند. روزهایی که منجر به تداوم و پایستگی جنبش خواهد بود و به قول رجایی عاملی برای متمایز کردن آن از تمام جنبش های دنیا. 

دوم-تعدد رهبری :سه رهبر داخلی جنبش دارد که هر کدام در اندازه یکدیگر اعتبار دارند.همان اندازه که میرحسین اعتبار دارد کروبی نیز و شاید در اندازه این دو محمد خاتمی. از آن گذشته اشخاصی نیز وجود دارند که جای این سه رهبر را بگیرند علاوه بر آن یکی از کسانی که نقش مهمی در فعالیت های خیابانی داشته محسن سازگاراست که می تواند نقش موثری در صورت حذف رهبران داخلی ایفا نماید.

سوم-شکاف در حاکمیت :شکاف در سطح حاکمیت یکی از نکاتیست که آینده جنبش را بایسته تر ترسیم می کند آنهنگام که باهنر و لاریجانی از طرف پیروان حاکمیت مورد عتاب قرار می گیرند و روحانیت سنتی حق اظهار نظر ندارند و در مجلسی که در دست اصولگرایان است نزاع شدید رخ می دهد و از آن گذشته یکی از ارکان نظام به نام هاشمی رفسنجانی در آستانه حذف قرار می گیرد و سپاه دست به غربال وسیع می زند چه کسی می تواند ادعا کند بدنه قدرت تکه تکه نشده است؟ 

چهارم-از دست دادن سه دهه حمایت روحانیون :اگر پهلوی اول با حذف قبایل و عشایر قصد داشت برای همیشه این قدرت سنتی را نابود کند آگاه بود که طبقه روحانیت پتانسیل بالایی برای جایگزینی این طبقه دارد از آنرو بود که رضا خان مانند یک تئورسین نخبه به روحانیت هم رحم نکرد و همسو با حذف قبایل قصد خشکاندن روحانیت را نیز داشت.اما پدر هر چه قریحه داشت پسر از آن تهی بود و همان طبقه ای که در عهد پدر رو به زوال رفته بود انقلاب پنجاه و هفت را به دلیل ابزاری که محمد رضا در اختیار این طبقه قرار داد با موفقیت پشت سر گذاشت اگرچه جمهوری اسلامی اوج قدرتمندی روحانیان بوده است اما در دهه گذشته این طبقه رو به زوال رفته است و روحانیت مستقل آن نفوذ خود را از دست داده اما این طبقه همواره پشتیبان حاکمیت بوده است اما سکوت روحانیون مستقل در حوادث اخیر نشان داد یکی از ارکان اساسی بدنه رژیم در چهره ای منتقد یا مخالف خاموش ظاهر شده است. 

پنجم-رسانه های آزاد :هر چه که رسانه های جمهوری اسلامی  در اختیار دولت هستند رسانه های آزاد مخالف دولت می باشند دومین دلیلی که جنبش انتشار پیدا می کند و همه ی گروه ها را با خود همراه می سازد و به تداوم راه خود دامن می زند وابسته به همین رسانه هاست.اینترنت و ماهواره شاهرگ این جریان می باشند اما گزینه سوم می تواند رادیو باشد که استارت های اولیه آن زده شده که چه خوبست جنبش سبز در خارج از کشور برای روز های حمله های رسانه ای از این رسانه سنتی بیشتر استفاده کند. 

ششم-مشکلات اقتصادی :علاوه بر اینکه نفت بر سر سفره نیامد سفره ها رنگ و لعاب خود را بیشتر از کف دادند اما از آن گذشته فشار بیشتر به طبقه محروم می تواند بر مخالفین دولت اضافه کند این فشار بدون شک با حذف یارانه ها اجتناب ناپذیر است از آن سو اوضاع بد کارخانه ها و تولیدی ها، گروه هایی را به این جنبش اضافه می نماید که کوچکترین دغدغه سیاسی نداشته اند شکل گیری عامل ششم می تواند گردن آویز موفقیت را برای قهرمان ما تضمین کند. 

هفتم-نیروهای همیشه مخالف :دانشگاه از اولین روزهای خود هیچگاه حامی بی چون چرایی برای انقلاب اسلامی نبوده است در سال های اول انقلاب از تیغ انقلاب فرهنگی گذشت و در سال های بعد از آن از تیغ سخت گزینش و در سال های اخیر هم با ستاره های مختلف و اخراج دانشجویان متعدد.وجود اعتراضات دانشجویی گرم نگهداشتن تنور مخالفت های همیشگیست. 

هشتم-ریزش در آرا حاکمیت :مشایی راست می گوید که بیش از هفتاد درصد آرا احمدی نژاد از منتقدان نظام هستند اما متاسفانه به جای توجه به این جمله عمیق همگان دست به طنز پردازی مشایی می زنند تا نقد این کلام.اما این منتقداني که مشايي مي گويد در گروه منتقدان سیاسی جای نمی گیرند همه در دسته های منتقدان اقتصادی و اجتماعی موجود هستند و کسانی میباشند که هم از دوران سازندگی نارضی هستند هم از دوران اصلاحات.این نکته عمیقیست که کسی به آن توجه ننموده است که این آرا به تلنگری تغییر جهت می دهند و در ضمن چناچه دولت دهم خواسته های این گروه ها را بر آورده نکند باید به نفع جنبش به لیست خود بیفزاییمشان.

نکته تستی:اینکه ما می دانیم دلایل پیروزیمان را نشان خوبیست اما تا مادامی که به نقد چالش های پیش روی موارد عنوان شده نپردازیم دردی را دوا نکرده ایم!