پایانی برای روسیه و آغازی برای آمریکا.حقیقت دارد؟

همان دانشجویانی که فاتح سفارت آمریکا بودند خود نمی دانستند که آینده سیاسی ایران به دست آنان رقم خواهد خورد آنان غرق احساس و هیجان بودند بی آنکه بدانند تاریخ سیاسی ایران به نام آنان نوشته خواهد شد و اینگونه بود که دیری نگذشت تا در بدنه قدرت جایی برای خود دست و پا کنند،یکی وزیر شد و دیگری وکیل،یکی شد اصلاح طلب و دیگری اصولگرا، اما عده ای کمتر به دسته مخالفان حاکمیت پیوستند و عده ای دیگر تندترین جریان حاکمیت لقب گرفتند جالب اینجاست از بین آن دانشجویان رییس جمهور هم بیرون آمد و اینگونه شد که سرنوشت ملتی را نسلی رقم زدند که پرونده سیاسی آنان با گرفتن گروگان آغاز شده بود! 

بعدها عده ای از آن گروه به نقد خود پرداختند و فتح سفارت آمریکا را نابخردانه نامیدند این عده در صف اصلاح طلبان جای گرفتند و عده ای نیز فتح سفارت را در دسته افتخارات سیاسی خود ثبت نمودند این عده نیز به دسته ی بنیادگرایان پیوستند اما عده کمتری  نیز عنوان داشتند که از ابتدا مخالف تسخیر سفارت آمریکا بوده اند این دسته اکنون رییس دولت ایران هستند هرچند که حضور اینان در تسخیر سفارت هنوز در هاله ای از ابهام است اما نکته اینجانست آنان که سردمدار فتح سفارت بودند کمتر از دو دهه بعد عاشق ایالت متحده آمریکا شدند و عده ای که مخالف فتح سفارت بودند خود به دسته مخالفان و سرسختان آمریکا پیوستند تا روزگار نشان دهد چرخ گردونش را تماشا باید! 

آری محمود احمدی نژاد از مخالفان تسخیر سفارت آمریکا بوده است و موافق تسخیر سفارت شوروی محمود جوان از همان روزهای اول راه خود را جدا نموده بود و کینه روسیه در دل پرورانده بود شاید کینه محمود برای کمونیست های جوان بوده باشد یا تاثیر دروس دوره پهلوی که دولت شوروی را عامل تکه شدن ایران عنوان نموده بود تا سرنوشت به گونه ای رقم بخورد  که احمدی نژاد جوان قصد خون خواهی نیاکان قاجار خود را داشته باشد اما سال ها باید می گذشت و زمان باید به جریان می افتاد تا این شانس به احمدی نژاد داده شود که انتقام را به مرحله اجرا در آورد. 

سال هشتاد چهار را اگر سال اقبال احمدی نژاد ندانیم به خطا رفته ایم زمین و زمان به محمود کمک کردند که رییس جمهور ایران شود محمود دو قدرت سیاسی حاکم کشور را مقهور خود کرد اصلاح طلبان نیمه جان رابه تعطیلات ساحلی فرستاد و اصول گرایان را انگشت به دهان!حال همه چیز آماده بود تا احمدی نژاد طرح خود را پیاده کند اما شور و شر جوانی را کدام فرد میانسالی به خاطر داشته است که محمود؟ مگر  نه اینکه می گویند انسان در گذر زمان رویاهایش را فراموش می کند و تن به واقعیت های زندگی می سپارد؟ 

همه چیز نشان می داد که محمود رویای سال های جوانی را فراموش کرده است از توافق خزر گرفته تا رفتن در آغوش روسیه از دلخوش بودن به بدقولی های روس تا نادیده گرفتن خنجرهای پشت سر پوتین از بستن چشم به روی انرژی هسته ای تا سیستم دفاعی دست چندم روسها.اما محمود هم طاقتی داشت مخصوصا اگر نوستالژیای جوانی برای او زنده می شد باید دل می کند از بازمانده های شوروی.اما دلیل دیگری هم باید به این موارد افزوده می شد تا تردید محمود به یقیین تبدیل شود و کشتی سیاست را از سمت روسیه به سوی آمریکا تغییر دهد.انتخابات اخیر ایران محمود را بر این اندیشه واداشته است که دیگر با حمایت از روسیه و رابطه یکجانبه و اوضاع بد اقتصادی آینده، تنها راهکار تغییر جهت است پس به سکاندار کشتی چنین گفت که ناخدا ما قصد عزیمت به ینگه دنیا را داریم اما ناخدا لنگر نینداخته، بی آنکه به اسکله بیاید از طریق آب های گرم به سوی آمریکا شتافت!

آغوش گرم آمریکا باز است و چهره نگران محمود از حمایت های ناقص روسیه باعث خواهد شد تن به بوسه های آمریکایی دهد لبخندهای اوباما محمود را هم گرفته است و این امکان وجود دارد که تا چندی دیگر دو دولت آغوش به یکدگر سپارند و لب بر لب هم نهند.محمود می تواند آرزوی دوره جوانی خود را در آغوش گیرد دیگر پرزیدنت احمدی نژاد دلیلی نمی بیند که به بازی های روسیه تن دهد او کسی را می خواهد که از بحران های موجود اقتصادی نجاتش دهد. امریکا بمب هسته ای برای محمود به ارمغان نخواهد آورد اما می تواند چرخ های هسته ای را مسالمت آمیز راه بیندازد و با کاستن از تحریم های موجود، اقتصاد مرده ایران را اندکی نوا بخشد در ضمن رییس دولت دهم چنان استفاده تبلیغاتی از این رابطه خواهد نمود که امکان دارد بار دیگر همه گروه های سیاسی را مقهور خود کند البته اینبار نه با تقلب بل با موج میهن پرستی. 

احمدی نژاد تابوشکن خطوط قرمز است مهم نیست که این خطوط در چه قسمتی از اعتقادات و شخصیت سیاسی او جا دارد مهم اینست که او به دنبال ماندن در قدرت است و اصرار او به تداوم موفقیت های سیاسی هیچ خط قرمز و تابویی را مصون نخواهد گذاشت.رفتن در آغوش آمریکا می تواند سرنوشت سیاسی محمود را دستکم از دید همفکران خود تغییر دهد.راستی آیا محمود می داند دستاوردهایی را  که برای جنبش دموکراسی خواهی در ایران به ارمغان آورده است بیش از چند دهه اصلاح طلبیست؟