چه کسی پر خواهد کرد جای پسران و دخترانی را که دیگر باز نمی گردند؟

این روزها هیچکس حال خوشی ندارد چه عده ای داغدارند و عده ای جاریست اشکی ز چشمشان.این روزها هیچکس حال خوشی ندارد وقتی در شهر مردانی را می بینی که سیاه پوشند چه حال خوشی برای تو می ماند؟وقتی مادرانی را می بینی که به دنبال دختران گمشده خود هستند آنهم با حالی حیران، آخر چه حالی برای تو می ماند؟وقتی پدری را می بینی که با هزار بدبختی خبری از پسرش می گیرد و خبر چیزی جز مرگ پسر نیست آخر چه حالی برای تو می ماند؟وقتی می بینی خون آشام ها در پی قاتلین همرزممان، نامه می دهند آخر چرا نباید فریاد زد؟ 

وقتی روزنامه ها را ورق می زنی و می بینی همه به دنبال گمگشتگان خویشند چه حال خوشی برای آدم می ماند؟این روزها هیچکس حال خوشی ندارد حتی مادر،هر صدای دری، هر زنگ بی موقعی او را پریشان می کند.این روزها هیچکس نمی خندد.این روزها همه غمگینند غم ندا یک طرف و غم هزاران شهید دیگر سوی دگر.با کدامین اشک چشم می شود زار زد؟مگر اشکی هم مانده؟ 

غم رای از دسته رفته کجا و خونی که ریخته شده کجا؟ این روزها هیچکس حال خوشی ندارد.انگار قرارست اتفاقی بیفتد وگرنه که می تواند خون ریخته شده را فراموش کند؟این روزها صداها همه خش دار شده است صدایی که ز پا نمی نشیند حتی اگر فریاد آخر باشد. اینروزها حتی خواننده های بلاگ من هم تغییر کرده اند.قبلا دست کم فحشی می دادند مرا می نواختند گاهی ز نثرم تعریفی می کردند، اما دیگر ……… 

من هم مثل همه حال خوشی ندارم گاهی اشک می ریزم گاهی هق هق سپس با اندک امیدی به زندگی بر می گردم، من هم دست کمی از بقیه ندارم.بدون تمرکز در پی عزیزان در پی خون یاران دبستانی و در پی اندکی هوای آزاد،اما نمی دانم چرا نمی توانم باخت را قبول کنم این روزها اگر چه همه حال خوشی نداریم اما با دیروز خود تفاوت ها داریم این روزها همه دست هم را می گیرند اینروزها همه مراقب همدیگر هستند اینروزها دیگر هیچکس زیر دست و پا نمی مانند، این روزها هرکس بوق می زند بقیه هم دستشان را روی بوق می گذارند، این روزها جای پسران و دخترانی که دیگر بازنمی گردند را من و تو باید پر کنیم.این روزها همچنان حق با من است که می گویم پیروزی نزدیک است.حق با منست و تو که مرا تایید خواهی کرد.پس اینروزها ببوسم روی ماهت را…………….